Η ΞΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ Η ΛΕΝΑ!!

Ίσως ήμουν λίγο άδικη με κάποια άτομα που ήταν όσο μπορούσαν δίπλα μου το τετράμηνο που έμεινα μόνη στην Νυρεμβέργη,πέρασα δύσκολα και με στιγμάτισε εκείνο το διάστημα και απλά δεν είχα καθαρό μυαλό. (ας ξεκινήσω με την ξαδέλφη μου και στην συνέχεια θα αναφέρω σε άλλη ανάρτηση και τα υπόλοιπα).


Όμως θα ήμουν πραγματικά άδικη αν δεν αναγνώριζα ακόμη και τώρα μετά από τόσο καιρό ότι όντως υπήρχαν και κάποια άτομα κοντά μου.
Η ξαδέλφη μου δυστυχώς για εμένα(χιχιχι) δούλευε πολλές ώρες και η δουλειά της απαιτούσε και ταξίδια στο εξωτερικό οπότε την έβλεπα πολύ λιγότερο από όσο θα ήθελα εγώ!!
Ερχόταν όμως ίσως κάποιες μέρες μετά την δουλειά της κάποια Σαββατοκύριακα και μετά από επιστροφή από κάποιο ταξίδι κανονίζαμε αμέσως..
Μας γύρισε σε αρκετά μέρη της πόλης και γενικά περνούσαμε τόσο ωραία όσο ήμασταν μαζί.
Ο Δημήτρης την λάτρευε και ακόμα και τώρα που έχει να την δει μήνες λέει ''Λένα μου''
Επίσης μας είχε βοηθήσει σε πολλά θέματα όπως το να μας φέρει σχεδόν καινούρια έπιπλα για το ξεκίνημα μας.Με ρωτούσε συνέχεια αν μου λείπει κάτι και με βοηθούσε στο παραμικρό.Επίσης κάθε φορά που βρισκόμασταν ασχολιόταν τόσο πολύ με τον Δημήτρη που έπαιρνα δυνάμεις να συνεχίσω όλο αυτό που ζούσα..Είπα πολλές φορές αν δεν ήταν η Λένα τι θα έκανα και το πιστεύω μέχρι και σήμερα.Σίγουρα θα είχα τρελαθεί.Για έμενα ήταν το χρώμα σε όλες εκείνες τις σκούρες μέρες που ζούσα!

Λενάκι μου μας λείπεις πολύ,θα μπορούσα να γράψω κατεβατά ολόκληρα όμως δε θα το κάνω,Σαγαπάμε και σε περιμένουμε!!

Μια αλλιώτικη ''θάλασσα''.....τα μπάνια μας στην Γερμανία!!!

 Τελικά και οι λίμνες τις Γερμανίας δεν κακές.... καθόλου κακές θα έλεγα..... μια ψευδαίσθηση της θάλασσας!!!!Για εμάς πάντως που δε πήγαμε διακοπές στην  Ελλάδα είναι ότι πρέπει και για να δροσιστούμε και να απολαύσουμε μπάνια και να κάνουμε και ηλιοθεραπεία...Γιατί όχι??? Μη τις υποτιμάτε είναι τέλεια...
 Εμείς είμαστε και τυχεροί γιατί βρίσκετε 5 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μας.......

Υπάρχουν τρόποι να περνάμε καλά και εδώ στα ξένα αρκεί να έχουμε καλή διάθεση και θέληση!!!!!
Είμαστε Έλληνες και όλα τα μπορούμε...κυρίως έχουμε ψυχή και ζωντάνια και ξέρουμε να διασκεδάζουμε και να περνάμε καλά!!!!Κάνω λάθος?!!
Διασκεδάστε όπου βρεθείτε μη τα βάφετε μαύρα..............
Ρίξτε μια ματιά στην ''λιμνοθάλασσα''!!!!


                                              ''Eggenstein Leopoldshafen - Karlsruhe''

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Υπάρχουν λίμνες που είναι ίσως βρώμικες θολές κτλ. σε αυτές αμφιβάλλω αν κολυμπάνε.. Η συγκεκριμένη είναι πεντακάθαρη γαλάζια βλέπεις μέσα από το νερό...Έχει αμμουδιά και μέσα πετρούλες,δε βουλιάζεις είναι ιδανική για κολύμπι και παιχνίδι..... δεν έχει φύκια,χόρτα κτλ όμως υπάρχουν μερικές με καλαμιές...Επιλογές είναι αυτές!!!!

Η επιστροφή ΜΑΣ και η δύσκολη προσαρμογή ΜΟΥ.

Και ναι επιτέλους επιστρέψαμε στην Γερμανία και στον μπαμπά μας…

1 Μαϊού 14.25 ήμασταν στο αεροδρόμιο Στουτγάρδης …..Συναισθήματα??Ανάμεικτα…..

Ο Γιώργος δούλευε,ήταν αργία βλέπετε, Πρωτομαγιά, οπότε ήρθε η θεία μου να μας πάρει από το αεροδρόμιο…

 Τίποτα δε μου θύμιζε την πρώτη φορά που ήρθα στην Γερμανία!!! Από την μια ήθελα να φύγω από την Ελλάδα,βαρέθηκα και μου έλειπε ο Γιώργος πολύ,όταν όμως έφτασα ένας κόμπος στο στομάχι,μια μελαγχολία ένα σύννεφο!!!Ανυπομονούσα να δω τον Γιώργο να του πω ένα γεια σου σε είδα αλλά τώρα φεύγω πάλι…

Από την Ελλάδα ακόμη σκεφτόμουν πόσο πολύ θα επηρεάσει αυτή η αλλαγή τον μικρό και σκεφτόμουν πως θα τον κάνω να μην του λείπει πολύ το σπίτι εκεί και γενικά πώς να τον απασχολώ ώστε να μην πληγωθεί με σκέψεις και αναζητήσεις.Το είχαμε συζητήσει και με τον Γιώργο και είχαμε βγάλει ένα πλάνο ώστε να το εφαρμόσουμε ,και όλα αυτά για την ψυχική υγεία του μικρού. Κανείς όμως δε σκέφτηκε πως τα μικρά προσαρμόζονται αμέσως και ότι ίσως και ένα πλάνο με σχέδια θα ήταν χρήσιμο και  για τους μεγάλους…Όταν έχει να κάνει με κάτι τόσο σοβαρό βγάζεις τον εαυτό σου και πάντα σκέφτεσαι μόνο το παιδί και πως θα διατηρήσεις την ψυχική του ηρεμία!!!

Πριν καλά καλά να έχω κλείσει 24ωρο ήθελα απλά να φύγω και το εννοούσα.Έλεγα συνέχεια τον Γιώργο να μου βγάλει εισιτήριο για την επιστροφή, ο μικρός ήταν πολύ καλά χαρούμενος που ήταν με τον μπαμπά του,που ανέβηκε στο αεροπλάνο,που πηγαίναμε βόλτες κ που έπαιζε στην παιδική χαρά.Ούτε μια φορά δε μου είπε να πάμε πίσω, σε αντίθεση με εμένα που το έλεγα συνέχεια..

Ναι ήμουν χαρούμενη που έβλεπα τον μπαμπά μας ,όμως ήμουν αγχωμένη με όλη την διαδικασία της πτήσης,ναι πηγαίναμε βόλτες αλλά για εμένα ήταν καινούρια πόλη και χανόμουν οπότε ένα άγχος ακόμη το είχα και στην παιδική χαρά απλά είχα πολύ χρόνο να σκέφτομαι αρνητικά…Όλα μου ήταν δύσκολα και όλα τα έβλεπα βουνό. Νόμιζα πως δε θα συνέλθω και απλά ήθελα συνεχώς να πείσω τον Γιώργο να μου βγάλει τα εισιτήρια να φύγω.

Όμως ο καλός μου ο αντρούλης γρήγορα κατάλαβε τι περνούσα και πως το περνούσα και έτσι φρόντισε να βάλει το χεράκι του να με βοηθήσει να εγκλιματιστώ πιο γρήγορα και ευτυχώς τα κατάφερε άξια!!

Η αλήθεια είναι πως τώρα είμαι πολύ καλά μου αρέσει το ίδιο με πρώτα και λίγο παραπάνω  γιατί έχω γνωρίσει και αξιόλογα άτομα εδώ που κάνουμε παρέα και νιώθω ‘’γεμάτη’’.Κάθε τι θέλει τον χρόνο του,εγώ ήμουν έτοιμη να παρατήσω τα πάντα γιατί πίστευα πως θα ήμουν για πάντα ‘’στα κάτω μου’’ και στεναχωρημένη και με την λαχτάρα της επιστροφής… Όχι! Με λίγη βοήθεια και με λίγη υπομονή δική μου μπήκα στους ρυθμούς μου.

Το καλό είναι ότι είχα και τον Δημήτρη θετικό στην καινούρια μας ζωή και δεν έπεσα περισσότερο στο να βλέπω τον μικρό χάλια..

Τώρα νιώθω οτι χαίρομαι επιτέλους και την οικογένεια μου και την ζωή μου εδώ... Ευτυχώς οι πρώτες μέρες πέρασαν έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν...

Δώστε χρόνο στον εαυτό σας και όλα θα πάνε καλά και κυρίως θετικές σκέψεις όσο δύσκολο και αν φαντάζει.

Όσα ευχαριστώ και αν πω λίγα θα 'ναι!!Ευχαριστώ!!

Η σημερινή  μου ανάρτηση έχει να κάνει για 2 ξεχωριστούς ανθρώπους ,έχει να κάνει με  τον σπάνιο Έλληνα στο εξωτερικό..Τον Έλληνα που δεν σε γνωρίζει αλλά δίνει τα πάντα για εσένα,που δεν  θέλει να σε πατήσει αλλά να σε βοηθήσει ,που δεν θέλει να σε δει  να σέρνεσαι αλλά να σηκώνεσαι..Ναι είμαστε από τους τυχερούς (μέσα στην ατυχία μας) που βρέθηκε αυτό το ζευγάρι στον δρόμο μας..Τους  λέω καθημερινά πως ο Θεός τους έστειλε σε εμάς…

Δυστυχώς έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα στην χώρα μας και αποφασίζουμε να ξενιτευτούμε, οι εδώ Έλληνες κοιτάνε πώς να σε εκμεταλλευτούν ώστε να κερδίσουν παραπάνω ή απλά εσύ να μην έχεις παραπάνω…Πατάνε στην ανάγκη μας.

Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις,μη τους βάλουμε όλους στο ίδιο καζάνι.. Αυτό το ζευγάρι είναι από τις εξαιρέσεις.

Η Ανθούλα και ο Τέο (Θεόδωρος) ,το ζευγάρι που τρέχει καθημερινά σε όλα για εμάς.

Όσο έλειπα εγώ ήταν με τον άντρα μου και όταν είχε χρόνο πήγαιναν παντού.Για αναζήτηση σπιτιού,για διάφορα χαρτιά που θα μας βοηθήσουν για οτιδήποτε έπρεπε να γίνει και εμείς δε γνωρίζαμε.Μόλις ήρθα,αμφιβάλλω αν έχουν ξεκουραστεί καθόλου,κάθε μέρα κάνουμε και κάτι καινούριο.Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι /απόγευμα .

Είδαμε σπίτια,μας δήλωσαν στο σπίτι τους,πήγαμε σε διάφορες υπηρεσίες και κάναμε ένα σωρό χαρτιά,πήγαμε σε διάφορα kindergarten να γράψουμε τον μικρό,μου έμαθαν δρόμους ,περιοχές και κτήρια της πόλης,και γενικά προσφέρονται για τα πάντα.Και όλα αυτά(και όχι μόνο) μέσα σε μια εβδομάδα που είμαι εδώ.

Το άλλο το σημαντικό για εμένα είναι ότι μας άνοιξαν το σπίτι τους.. Πηγαίνουμε,εγώ και ο μικρός συνήθως, σχεδόν καθημερινά και νιώθω σαν το σπίτι μου..Ξεχνάω να φύγω ,μέλι έχουν αυτοί οι άνθρωποι….Από την ημέρα που τους γνώρισα δε νιώθω μοναξιά,αφού ο άντρας μου λείπει όλη μέρα,τους νιώθω δικούς μου ανθρώπους και πιο πολύ από τους δικούς μου!!

Είναι τόσο ήρεμη οικογένεια και τόσο αγαπημένοι που μόνο αγάπη και προσφορά μπορούν να δώσουν..Έχουν 3 παιδιά.Εγώ γνώρισα τα 2 τα μικρότερα και είναι αξιοθαύμαστα,ευγενικά και με καλό χαρακτήρα.Τους χαίρομαι και τους καμαρώνω και νιώθω τόσο ευλογημένη που τους γνώρισα!!!!

Ανθούλα και Τεό όσα ευχαριστώ και αν σας πω είναι τόσο λίγο.Ήμασταν στο μηδέν και μας σηκώσατε πολύ…Κάνετε τόσα πολλά για εμάς και εύχομαι ο θεός να σας προσφέρει τα καλύτερα στο διπλάσιο!!!Να έχετε υγεία να είστε ευτυχισμένοι,αγαπημένοι εσείς και τα παιδιά σας...Είμαι πολύ χαρούμενη  που σας γνώρισα,είστε υπέροχοι άνθρωποι Σας ευχαριστώ για όλα!!!!! 

Υ.Γ. Την Δευτέρα στις 11το πρωί καφεδάκι έξω,όπως είπαμε….μην το ξεχάσετε..!!!

Ο δικός μου γολγοθάς ''Μόνη σε ξένη χώρα με ένα παιδί''!

Καλησπέρα και από εμένα!! Δε θα σας πω,ακόμη, πως πήραμε την απόφαση και τι περάσαμε για να πούμε ότι φεύγουμε έξω,γιατί ο άντρας μου δουλειά είχε αλλά χωρίς μέλλον και με λίγα χρήματα και ας ήταν στον στρατό..Αυτή είναι άλλη ιστορία που θα σας την πω άλλη στιγμή.....
Φτάσαμε στην Γερμανία όλοι οικογενειακώς 15 Μαΐου 2012 με υποσχέσεις αλλά χωρίς πράξεις στην τελική! Μέναμε σε πανσιόν 2 βδομάδες και μας έφυγαν αμέσως 800 ευρώ.. Μετά μέσο ενός γνωστού πήγαμε σε έναν Έλληνα,πολύ καλός άνθρωπος, και μείναμε στα δωμάτια που είχε 3 μήνες περίπου.... Στην αρχή ψευδοδούλευα εκεί και μετά πήρε τον άντρα μου και τον έστειλε σε ένα μαγαζί που είχε με τον συνέταιρο του... Εκεί τα είδαμε όλα....  Ήρθε η τρέλα.. Ο άνθρωπος δεν ήταν καλά, άνθρωπος μαζί του δε καθόταν, σε τρέλαινε κάθε μέρα με αυτά που έλεγε και έκανε.... Έφτασα σε σημείο να λέω στον Γιώργο'' ή θα φύγουμε τρελοί από εδώ ή θα φύγουμε'' και μια μέρα εμφανίστηκε ο γνωστός μας και μας είπε να πάμε μαζί του. Για εμάς σωτήρια απόφαση.Και όμως δεν ήταν όλα εύκολα.
Θα έπρεπε ο Γιώργος να φύγει στην Karlsrouhe και εγώ να μείνω Nurnberg στο σπίτι τους για μια βδομάδα το πολύ ένα μήνα.... Γιατί μόλις είχαν ανοίξει εκεί μαγαζί και δεν είχαν σπίτι...μέχρι να νοικιάσουν δηλαδή... Έριξα πολύ κλάμα την ημέρα που αποχαιρετούσα τον άντρα μου(λες και ήξερα) Και έτσι ξεκινάει ο δικός μου Γολγοθάς!!
Μόνη σε ξένη χώρα,χωρίς να γνωρίζω την γλώσσα με ένα μωρό παιδί σε μια ξένη γειτονιά σε ένα ξένο παλιό σπίτι και ο άντρας μου 260χλμ μακρυά!!! Μαύρες μέρες πέρασα.Προσπαθούσα για το παιδί μου να φαίνομαι δυνατή και χαρούμενη,έπρεπε αυτός να περνάει όμορφα και να είναι ευτυχισμένος και έκανα ότι μπορούσα γι αυτό!!Toν έβγαζα κάθε μέρα έξω πηγαίναμε στα πάρκα πηγαίναμε στην αγορά πηγαίναμε βόλτες παίζαμε συνέχεια,φτιάχναμε κατασκευές και κουλουράκια.Το διασκέδαζε πολύ!!Μέσα μου όμως μαύρη,δε το πήρα καθόλου καλά όλο αυτό.Και αυτό ήταν το λάθος μου και μέρα με την ημέρα γινόμουν χάλια ψυχολογικά.Με στιγμάτισε πολύ αυτή η περίοδος.
Ο άντρας μου ερχόταν μια φορά τον μήνα να μας βλέπει και τελικά αυτό το σπίτι δε βρέθηκε ποτέ.Ο ένας μήνας έγινε 3,5 μήνες..3,5 ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΜΗΝΕΣ.Φρίκη!!
Σε κάποια φάση μου λέει ο άντρας μου ότι βρέθηκε ένα σπίτι και θα μπούμε σε έναν μήνα.Εντάξει πετούσα από την χαρά μου και δε περνούσαν οι μέρες με τίποτα...Λίγο πριν συμπληρωθεί ο μήνας η ''κυρία'' άλλαξε γνώμη και μας είπε το κορυφαίο ''εσείς μπορείτε να μείνετε το παιδί όμως όχι''...''ΧΑΧΑ και που υπάρχουν οι ειδικοί κάδοι για παιδιά να τον αφήσω??''
Μιλάμε για τρέλα δεν εξηγείτε αλλιώς.Και φτου και από την αρχή και να το κλάμα πάλι..Τελικά πήρα την απόφαση να φύγω Ελλάδα με τον μικρό(και πολύ άργησα).Πρώτα πήγαμε στον άντρα μου κάναμε Χριστούγεννα μαζί,αλλαγή του χρόνου και 3 Ιανουαρίου πετούσαμε για πίσω....Θα έμενα στους γονείς μου μέχρι να βρεθεί κάτι.
Βρήκε πολλά σπίτια αλλά μια δεν ήθελαν 3 άτομα σε 2αρι μια δεν ήθελαν παιδί μια μας το είχαν δώσει και την ημέρα που θα έπαιρνε το κλειδί άλλαξαν γνώμη μια είχε κοινή τουαλέτα και όλο και κάποιο εμπόδιο εμφανιζόταν.Κάτω όμως δε θα το βάλουμε.Θετικές σκέψεις!!

Ακόμα Ελλάδα είμαστε 4 μήνες σχεδόν και βέβαια ακόμα δεν τακτοποιηθήκαμε,όμως σε 2 μέρες(1 Μαΐου) πετάμε πάλι,πρέπει να πάμε για κάτι χαρτιά και κάτι τυπικά ώστε να μας βοηθήσει το κράτος με το σπίτι....
Δύσκολα πολύ,ποιο εύκολα βρίσκεις 1,2,3 δουλειές παρά σπίτι.....
Εύχομαι από εδώ και πέρα να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά και να έρθουν καλύτερες μέρες και για εμάς!!
Είναι και ένα ζευγάρι που τρέχει παντού με τον άντρα μου και τον βοηθάνε στα πάντα τον τελευταίο καιρό αν δεν ήταν αυτοί ακόμα στο μηδέν θα ήμασταν.Οπότε θέλω να πω ένα προσωπικό ευχαριστώ στην Ανθούλα και στον Τεό... Σας ευχαριστώ από την καρδιά μου είστε χρυσοί άνθρωποι και σπάνιοι!!Όλα τα καλά που κάνετε να τα βρείτε μπροστά σας!!!!

Υ.Γ. Η μεγάλη δυσκολία είναι οτι δε ξέρουμε την γλώσσα και δε μπορούσαμε να τρέξουμε για πολλά θέματα.Δεν είχαμε κανέναν να μας βοηθήσει.Ευτυχώς βρέθηκε αυτό το ζευγάρι και το έκαναν από μόνοι τους και με όλη τους την καρδιά..



Για να στείλετε την δικιά σας ιστορία,ερώτηση,απορία ή ότι άλλο θέλετε να δημοσιεύσουμε στείλτε   μου στο                                  

                                            ellinidesmanoules@gmail.com 
                                                      ευχαριστώ!!!!

Ελένη!!

Η απόφαση!!! Με τόλμη και ''γοητεία''

Όλα άρχισαν με μια κουβέντα '' δε πάει άλλο εδώ θα πάμε έξω, συγκεκριμένα στην Γερμανία, εδώ μας καταστρέφουν τα όνειρα και τις ελπίδες''!!!!! Έτσι λοιπόν μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας για άλλη ''παραλία''....
Πόσο εύκολο ακούγεται στα λόγια και πόσο δύσκολο είναι να γίνει πράξη?! Πολύ δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο!!!!
Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα..... Ναι φεύγω ναι είναι το καλύτερο ναι το παιδί μου θα έχει μέλλον ναι θα ζήσω αξιοπρεπώς και ναι έχω ξανά όνειρα και ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο,σίγουρα όλα αυτά είναι υπέρ των σκεψεών μου όμως υπάρχει και το αλλά....αλλά πως?? Πως θα αφήσω την πατρίδα μου (μπορεί αυτή να με ''πούλησε'' εγώ όμως την αγαπάω) πως θα αποχωριστώ από τους γονείς μου,τον αδελφό μου,τους φίλους μας και όλη μας την ζωη εδώ πέρα? πως θα φύγω μακριά σε μια ξένη χώρα που δεν έχω ιδέα από γλώσσα και από τον τρόπο ζωής? Θα συνηθίσω? Θα μου αρέσει? Θα δείξει...........
Τα υπέρ είναι περισότερα..τα συναισθήματα θα τα κρύψω σε μια γωνία σε ένα ντουλάπι σκοτεινό του μυαλού, πάμε και βλέπουμε...... Αφού έχω τον άντρα μου,σωστό αγωνιστή για να μη μας λείψει τιποτα, και φυσικά το παιδί μου μαζί μου θα το παλέψουμε με όλη μας την δύναμη και θα πρέπει να λέω ευχαριστώ το λιγότερο.....
Αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά στις σκέψεις που έκανα κάθε μέρα όλη μέρα μέχρι να το χωνέψω ότι φέυγουμε οτι πρέπει να τα αφήσω όλα πίσω μου και να ξεκινήσω απο την αρχή... φυσικά με καλύτερες συνθήκες απο εδώ!!!!!!Αφού άφησα όλα τα αρνητικά που με βασάνιζαν πίσω και σκεφτόμουν μόνο τα θετικά και τίποτε άλλο πήγα εκεί με καλή ψυχολογία και όλα με ενθουσίαζαν,ακόμα και η πέτρα σε γκρι χρώμα πεταμένη στο χώμα... Έβλεπα τον άντρα μου να χαμογελάει και το παιδί μου να διασκεδάζει και ήμουν η πιο ευτυχισμένη.... Η αλήθεια είναι οτι μας βρήκαν πολλές αναποδιές και πολλές δυσκολίες όμως τίποτα δε μας παίρνει απο κάτω.... Το παλεύουμε κάθε μέρα...

Η συμβουλή μου είναι να στηρίζετε τις αποφάσεις σας.. Δυσκολίες όλοι αντιμετωπίζουμε.. καθήστε σκεφτείτε τα υπέρ και τα κατά βρείτε τα με τον εαυτό σας και καντε τα δύσκολα εύκολα για να πάτε ενα βήμα παρα πέρα...... Κανείς δεν είναι καλύτερος απο κανέναν,όλοι αξίζουμε το ίδιο, θέλει θέληση πείσμα  μάχη  δύναμη και...... τα καλύτερα έρχονται!!!!!!!!!!!!


Σας φιλώ.....Ελένη!!!!!


Υ.Γ. Εύχομαι να βοηθήσω αρκετό κόσμο να μάθει να μην παρατάει εύκολα την μάχη....είμαστε γονείς και πρέπει να τα καταφέρουμε.... Σύντομα θα διαβάσετε ιστορίες που πάλεψαν πολύ σκληρά για να τα καταφέρουν και τα κατάφεραν δεν τα παράτησαν...





Για να στείλετε την δικιά σας ιστορία,ερώτηση,απορία ή οτι άλλο θέλετε να δημοσιεύσουμε στειλτε   μου στο                                  

                                            ellinidesmanoules@gmail.com
                                                      ευχαριστω!!!!