Η Ελλάδα ΔΕΝ είναι πατρίδα μου.

Η μανούλα αυτή μας λέει την ιστορία της και το πόσο πόνεσε ώστε να ''απαρνηθεί'' την χώρα της.Ο Γολγοθάς της σε λίγες γραμμές!

Θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία της και αυτό είναι σεβαστό.. 

 
Η ζωή μου όσο την θυμάμαι ήταν ένα μόνιμο πήγαινε έλα στην Ελλάδα Γερμανία.Έζησα κάποια χρόνια και στην Ελλάδα αλλά κάποια χρόνια και στην Γερμανία.Μου λέγανε πως εκτιμάς πραγματικά κάτι μόνο όταν το χάσεις.Εγώ λοιπόν ποτέ δεν εκτίμησα όσα είχαμε φτιάξει με τους γονείς μου εδώ στη Γερμανία.Θυμάμαι στο Λύκειο ομογενών που φοιτούσα μετρούσαμε με τα παιδιά τους μήνες για να επιστρέψουμε στην ΠΑΤΡΙΔΑ μας.Τεράστιο λάθος η απόφαση εκείνη.....
Δεν την ήθελα την Γερμανία.Ένιωθα τότε πως επειδή δεν έχει νυχτερινή ζωή όπως στην Ελλάδα δεν είμαι καλά εκεί που ήμουν.

Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα ως ομογενής να δώσω τον δικό μου αγώνα με τις εξετάσεις ομογενών έκανα τα πάντα να περάσω στο πανεπιστήμιο που ποθούσα και τα κατάφερα....Ήταν για εμένα τότε η αρχή να φτιάξω μια ζωή που θα με κρατούσε μακριά από την Γερμανία.Θα το λέω μια ζωή πώς δεν εκτίμησα όσα είχα στην Γερμανία ως έφηβη....Δεν μπορώ να πω πως ως φοιτήτρια δεν πέρασα καλά αλλά αυτό ήταν για τα 2 πρώτα χρόνια.

Μέτα ένας ένας, άρχισαν να με απογοητεύουν οι άνθρωποι γύρω μου,με αποκορύφωμα ο άνθρωπος που επέλεξα για πατέρα του παιδιού μου....Δεν έμεινα για πολύ μαζί του...Του ξέφυγα γιατί κυριολεκτικά ζούσα σε μια φυλακή ψυχική αλλά και σωματική.
Από την μέρα που τον άφησα το μόνο που ήθελα ήταν να επιστρέψω στην χώρα που ποτέ δεν με πρόδωσαν οι άνθρωποί της.Στην χώρα που ότι και να γίνει δεν σου κλείνει την πόρτα όταν έχεις πραγματική ανάγκη και ως άνθρωπος δεν έχεις στον ήλιο μοίρα.

Η αναχώρηση μου από την Ελλάδα ήταν για εμένα τεράστια ψυχοφθόρα διαδικασία.Ένας μικρός Γολγοθάς.Βλέπεται,δεν αρκούσε μόνο να το αποφασίσω.Πάλευα να πάρω την άδεια και από τον πατέρα του γιου μου μιας και εκείνος δεν ήθελε να αποχωριστεί τον γιο του.Ένα γιο τον όποιο στα 3 χρόνια που έχουμε χωρίσει έχει δει μόνο 1 φόρα.Ένα γιο για τον οποίο δε πρόσφερε ούτε ένα γάλα.Στο σημείο αυτό θέλω να ζητήσω συγνώμη αν παρεκτρέπομαι λιγάκι από την όλη θεματολογία του μπλογκ.

Με τις 1000 απειλές για εξώδικα κατάφερα να πάρω το οκ για να βγάλω τον γιο μου από την Ελλάδα.Όχι επειδή ο κύριος ήθελε το κάλο του παιδιού άλλα δεν ήθελε να πάει στα δικαστήρια, για τον λόγο αυτό μου έδωσε άδεια.

Μόλις πάτησα Γερμανικό χώμα ειλικρινά ένιωσα άλλος άνθρωπος.Κάτι μέσα μου μου έλεγε πως πλέον τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορούν να πάνε.

Ζω σε μια χώρα που πλέον αποκαλώ πατρίδα μου γιατί με βοήθησε να σταθώ στα πόδια μου όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και οικονομικά.Μια πατρίδα που ανέλαβε να κάνει εκείνο που ο πατέρας του παιδιού μου επί 3 χρόνια αρνήται να κάνει,να προσφέρει στο παιδί μου την οικονομική δυνατότητα να μη του λείπει τίποτα.Πολλοί είναι εκείνοι που με αποκαλούν εγωίστρια που δε θα πάω το παιδί μου φέτος στην Ελλάδα να κάνει διακοπές.
Και ρωτάω εγώ,γιατί να το κανώ;Ακούγετε σκληρό αλλά η Ελλάδα δεν είναι πατρίδα μου.


Αυτή είναι η δική μου ταπεινή ιστορία για το πώς πήρα την απόφαση να έρθω Γερμανία.
 

Η επιστροφή ΜΑΣ και η δύσκολη προσαρμογή ΜΟΥ.

Και ναι επιτέλους επιστρέψαμε στην Γερμανία και στον μπαμπά μας…

1 Μαϊού 14.25 ήμασταν στο αεροδρόμιο Στουτγάρδης …..Συναισθήματα??Ανάμεικτα…..

Ο Γιώργος δούλευε,ήταν αργία βλέπετε, Πρωτομαγιά, οπότε ήρθε η θεία μου να μας πάρει από το αεροδρόμιο…

 Τίποτα δε μου θύμιζε την πρώτη φορά που ήρθα στην Γερμανία!!! Από την μια ήθελα να φύγω από την Ελλάδα,βαρέθηκα και μου έλειπε ο Γιώργος πολύ,όταν όμως έφτασα ένας κόμπος στο στομάχι,μια μελαγχολία ένα σύννεφο!!!Ανυπομονούσα να δω τον Γιώργο να του πω ένα γεια σου σε είδα αλλά τώρα φεύγω πάλι…

Από την Ελλάδα ακόμη σκεφτόμουν πόσο πολύ θα επηρεάσει αυτή η αλλαγή τον μικρό και σκεφτόμουν πως θα τον κάνω να μην του λείπει πολύ το σπίτι εκεί και γενικά πώς να τον απασχολώ ώστε να μην πληγωθεί με σκέψεις και αναζητήσεις.Το είχαμε συζητήσει και με τον Γιώργο και είχαμε βγάλει ένα πλάνο ώστε να το εφαρμόσουμε ,και όλα αυτά για την ψυχική υγεία του μικρού. Κανείς όμως δε σκέφτηκε πως τα μικρά προσαρμόζονται αμέσως και ότι ίσως και ένα πλάνο με σχέδια θα ήταν χρήσιμο και  για τους μεγάλους…Όταν έχει να κάνει με κάτι τόσο σοβαρό βγάζεις τον εαυτό σου και πάντα σκέφτεσαι μόνο το παιδί και πως θα διατηρήσεις την ψυχική του ηρεμία!!!

Πριν καλά καλά να έχω κλείσει 24ωρο ήθελα απλά να φύγω και το εννοούσα.Έλεγα συνέχεια τον Γιώργο να μου βγάλει εισιτήριο για την επιστροφή, ο μικρός ήταν πολύ καλά χαρούμενος που ήταν με τον μπαμπά του,που ανέβηκε στο αεροπλάνο,που πηγαίναμε βόλτες κ που έπαιζε στην παιδική χαρά.Ούτε μια φορά δε μου είπε να πάμε πίσω, σε αντίθεση με εμένα που το έλεγα συνέχεια..

Ναι ήμουν χαρούμενη που έβλεπα τον μπαμπά μας ,όμως ήμουν αγχωμένη με όλη την διαδικασία της πτήσης,ναι πηγαίναμε βόλτες αλλά για εμένα ήταν καινούρια πόλη και χανόμουν οπότε ένα άγχος ακόμη το είχα και στην παιδική χαρά απλά είχα πολύ χρόνο να σκέφτομαι αρνητικά…Όλα μου ήταν δύσκολα και όλα τα έβλεπα βουνό. Νόμιζα πως δε θα συνέλθω και απλά ήθελα συνεχώς να πείσω τον Γιώργο να μου βγάλει τα εισιτήρια να φύγω.

Όμως ο καλός μου ο αντρούλης γρήγορα κατάλαβε τι περνούσα και πως το περνούσα και έτσι φρόντισε να βάλει το χεράκι του να με βοηθήσει να εγκλιματιστώ πιο γρήγορα και ευτυχώς τα κατάφερε άξια!!

Η αλήθεια είναι πως τώρα είμαι πολύ καλά μου αρέσει το ίδιο με πρώτα και λίγο παραπάνω  γιατί έχω γνωρίσει και αξιόλογα άτομα εδώ που κάνουμε παρέα και νιώθω ‘’γεμάτη’’.Κάθε τι θέλει τον χρόνο του,εγώ ήμουν έτοιμη να παρατήσω τα πάντα γιατί πίστευα πως θα ήμουν για πάντα ‘’στα κάτω μου’’ και στεναχωρημένη και με την λαχτάρα της επιστροφής… Όχι! Με λίγη βοήθεια και με λίγη υπομονή δική μου μπήκα στους ρυθμούς μου.

Το καλό είναι ότι είχα και τον Δημήτρη θετικό στην καινούρια μας ζωή και δεν έπεσα περισσότερο στο να βλέπω τον μικρό χάλια..

Τώρα νιώθω οτι χαίρομαι επιτέλους και την οικογένεια μου και την ζωή μου εδώ... Ευτυχώς οι πρώτες μέρες πέρασαν έφυγαν και δεν ξαναγυρίζουν...

Δώστε χρόνο στον εαυτό σας και όλα θα πάνε καλά και κυρίως θετικές σκέψεις όσο δύσκολο και αν φαντάζει.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ!!!!

Σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας,θέλω να πω Χρόνια Πολλά σε όλες τις μανούλες όλου του κόσμου…

Χρόνια πολλά και στην δική μου μανούλα να είναι γερή και ευτυχισμένη να μας χαίρεται!!!

Ο γιος μου σήμερα μου έκανε το ομορφότερο δώρο με αγκάλιασε μου είπε χρόνια πολλά και ότι μαγαπάει πολύ και επίσης ότι και αυτός γιορτάζει σήμερα αφού γιορτάζω κι εγώ χαχαχαχχαα…
-Γιορτή έχουμε αγγελούδι μου από τότε που γεννήθηκες!!!!Σε λατρεύω όνειρό μου…

Μανούλες στην Γερμανία σας εύχομαι προσωπικά σε όλες Χρόνια πολλά…. Να χαίρεστε τα παιδάκια σας και αυτά εσάς…


Αυτό το βιντεάκι είναι το δικό μας στίγμα και είναι τόσο όμορφο και ξεχωριστό επειδή είμαστε όλες εμείς και τα παιδάκια μας.

Ελληνίδες Μανούλες στην Γερμανία!!!ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

.
Σας ευχαριστώ πολύ για όλο αυτό που έχουμε και για όλα αυτά που μας ενώνουν!!!

Σας φιλώ Ελένη!!

Όσα ευχαριστώ και αν πω λίγα θα 'ναι!!Ευχαριστώ!!

Η σημερινή  μου ανάρτηση έχει να κάνει για 2 ξεχωριστούς ανθρώπους ,έχει να κάνει με  τον σπάνιο Έλληνα στο εξωτερικό..Τον Έλληνα που δεν σε γνωρίζει αλλά δίνει τα πάντα για εσένα,που δεν  θέλει να σε πατήσει αλλά να σε βοηθήσει ,που δεν θέλει να σε δει  να σέρνεσαι αλλά να σηκώνεσαι..Ναι είμαστε από τους τυχερούς (μέσα στην ατυχία μας) που βρέθηκε αυτό το ζευγάρι στον δρόμο μας..Τους  λέω καθημερινά πως ο Θεός τους έστειλε σε εμάς…

Δυστυχώς έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα στην χώρα μας και αποφασίζουμε να ξενιτευτούμε, οι εδώ Έλληνες κοιτάνε πώς να σε εκμεταλλευτούν ώστε να κερδίσουν παραπάνω ή απλά εσύ να μην έχεις παραπάνω…Πατάνε στην ανάγκη μας.

Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις,μη τους βάλουμε όλους στο ίδιο καζάνι.. Αυτό το ζευγάρι είναι από τις εξαιρέσεις.

Η Ανθούλα και ο Τέο (Θεόδωρος) ,το ζευγάρι που τρέχει καθημερινά σε όλα για εμάς.

Όσο έλειπα εγώ ήταν με τον άντρα μου και όταν είχε χρόνο πήγαιναν παντού.Για αναζήτηση σπιτιού,για διάφορα χαρτιά που θα μας βοηθήσουν για οτιδήποτε έπρεπε να γίνει και εμείς δε γνωρίζαμε.Μόλις ήρθα,αμφιβάλλω αν έχουν ξεκουραστεί καθόλου,κάθε μέρα κάνουμε και κάτι καινούριο.Από το πρωί μέχρι το μεσημέρι /απόγευμα .

Είδαμε σπίτια,μας δήλωσαν στο σπίτι τους,πήγαμε σε διάφορες υπηρεσίες και κάναμε ένα σωρό χαρτιά,πήγαμε σε διάφορα kindergarten να γράψουμε τον μικρό,μου έμαθαν δρόμους ,περιοχές και κτήρια της πόλης,και γενικά προσφέρονται για τα πάντα.Και όλα αυτά(και όχι μόνο) μέσα σε μια εβδομάδα που είμαι εδώ.

Το άλλο το σημαντικό για εμένα είναι ότι μας άνοιξαν το σπίτι τους.. Πηγαίνουμε,εγώ και ο μικρός συνήθως, σχεδόν καθημερινά και νιώθω σαν το σπίτι μου..Ξεχνάω να φύγω ,μέλι έχουν αυτοί οι άνθρωποι….Από την ημέρα που τους γνώρισα δε νιώθω μοναξιά,αφού ο άντρας μου λείπει όλη μέρα,τους νιώθω δικούς μου ανθρώπους και πιο πολύ από τους δικούς μου!!

Είναι τόσο ήρεμη οικογένεια και τόσο αγαπημένοι που μόνο αγάπη και προσφορά μπορούν να δώσουν..Έχουν 3 παιδιά.Εγώ γνώρισα τα 2 τα μικρότερα και είναι αξιοθαύμαστα,ευγενικά και με καλό χαρακτήρα.Τους χαίρομαι και τους καμαρώνω και νιώθω τόσο ευλογημένη που τους γνώρισα!!!!

Ανθούλα και Τεό όσα ευχαριστώ και αν σας πω είναι τόσο λίγο.Ήμασταν στο μηδέν και μας σηκώσατε πολύ…Κάνετε τόσα πολλά για εμάς και εύχομαι ο θεός να σας προσφέρει τα καλύτερα στο διπλάσιο!!!Να έχετε υγεία να είστε ευτυχισμένοι,αγαπημένοι εσείς και τα παιδιά σας...Είμαι πολύ χαρούμενη  που σας γνώρισα,είστε υπέροχοι άνθρωποι Σας ευχαριστώ για όλα!!!!! 

Υ.Γ. Την Δευτέρα στις 11το πρωί καφεδάκι έξω,όπως είπαμε….μην το ξεχάσετε..!!!

Ο δικός μου γολγοθάς ''Μόνη σε ξένη χώρα με ένα παιδί''!

Καλησπέρα και από εμένα!! Δε θα σας πω,ακόμη, πως πήραμε την απόφαση και τι περάσαμε για να πούμε ότι φεύγουμε έξω,γιατί ο άντρας μου δουλειά είχε αλλά χωρίς μέλλον και με λίγα χρήματα και ας ήταν στον στρατό..Αυτή είναι άλλη ιστορία που θα σας την πω άλλη στιγμή.....
Φτάσαμε στην Γερμανία όλοι οικογενειακώς 15 Μαΐου 2012 με υποσχέσεις αλλά χωρίς πράξεις στην τελική! Μέναμε σε πανσιόν 2 βδομάδες και μας έφυγαν αμέσως 800 ευρώ.. Μετά μέσο ενός γνωστού πήγαμε σε έναν Έλληνα,πολύ καλός άνθρωπος, και μείναμε στα δωμάτια που είχε 3 μήνες περίπου.... Στην αρχή ψευδοδούλευα εκεί και μετά πήρε τον άντρα μου και τον έστειλε σε ένα μαγαζί που είχε με τον συνέταιρο του... Εκεί τα είδαμε όλα....  Ήρθε η τρέλα.. Ο άνθρωπος δεν ήταν καλά, άνθρωπος μαζί του δε καθόταν, σε τρέλαινε κάθε μέρα με αυτά που έλεγε και έκανε.... Έφτασα σε σημείο να λέω στον Γιώργο'' ή θα φύγουμε τρελοί από εδώ ή θα φύγουμε'' και μια μέρα εμφανίστηκε ο γνωστός μας και μας είπε να πάμε μαζί του. Για εμάς σωτήρια απόφαση.Και όμως δεν ήταν όλα εύκολα.
Θα έπρεπε ο Γιώργος να φύγει στην Karlsrouhe και εγώ να μείνω Nurnberg στο σπίτι τους για μια βδομάδα το πολύ ένα μήνα.... Γιατί μόλις είχαν ανοίξει εκεί μαγαζί και δεν είχαν σπίτι...μέχρι να νοικιάσουν δηλαδή... Έριξα πολύ κλάμα την ημέρα που αποχαιρετούσα τον άντρα μου(λες και ήξερα) Και έτσι ξεκινάει ο δικός μου Γολγοθάς!!
Μόνη σε ξένη χώρα,χωρίς να γνωρίζω την γλώσσα με ένα μωρό παιδί σε μια ξένη γειτονιά σε ένα ξένο παλιό σπίτι και ο άντρας μου 260χλμ μακρυά!!! Μαύρες μέρες πέρασα.Προσπαθούσα για το παιδί μου να φαίνομαι δυνατή και χαρούμενη,έπρεπε αυτός να περνάει όμορφα και να είναι ευτυχισμένος και έκανα ότι μπορούσα γι αυτό!!Toν έβγαζα κάθε μέρα έξω πηγαίναμε στα πάρκα πηγαίναμε στην αγορά πηγαίναμε βόλτες παίζαμε συνέχεια,φτιάχναμε κατασκευές και κουλουράκια.Το διασκέδαζε πολύ!!Μέσα μου όμως μαύρη,δε το πήρα καθόλου καλά όλο αυτό.Και αυτό ήταν το λάθος μου και μέρα με την ημέρα γινόμουν χάλια ψυχολογικά.Με στιγμάτισε πολύ αυτή η περίοδος.
Ο άντρας μου ερχόταν μια φορά τον μήνα να μας βλέπει και τελικά αυτό το σπίτι δε βρέθηκε ποτέ.Ο ένας μήνας έγινε 3,5 μήνες..3,5 ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ ΜΗΝΕΣ.Φρίκη!!
Σε κάποια φάση μου λέει ο άντρας μου ότι βρέθηκε ένα σπίτι και θα μπούμε σε έναν μήνα.Εντάξει πετούσα από την χαρά μου και δε περνούσαν οι μέρες με τίποτα...Λίγο πριν συμπληρωθεί ο μήνας η ''κυρία'' άλλαξε γνώμη και μας είπε το κορυφαίο ''εσείς μπορείτε να μείνετε το παιδί όμως όχι''...''ΧΑΧΑ και που υπάρχουν οι ειδικοί κάδοι για παιδιά να τον αφήσω??''
Μιλάμε για τρέλα δεν εξηγείτε αλλιώς.Και φτου και από την αρχή και να το κλάμα πάλι..Τελικά πήρα την απόφαση να φύγω Ελλάδα με τον μικρό(και πολύ άργησα).Πρώτα πήγαμε στον άντρα μου κάναμε Χριστούγεννα μαζί,αλλαγή του χρόνου και 3 Ιανουαρίου πετούσαμε για πίσω....Θα έμενα στους γονείς μου μέχρι να βρεθεί κάτι.
Βρήκε πολλά σπίτια αλλά μια δεν ήθελαν 3 άτομα σε 2αρι μια δεν ήθελαν παιδί μια μας το είχαν δώσει και την ημέρα που θα έπαιρνε το κλειδί άλλαξαν γνώμη μια είχε κοινή τουαλέτα και όλο και κάποιο εμπόδιο εμφανιζόταν.Κάτω όμως δε θα το βάλουμε.Θετικές σκέψεις!!

Ακόμα Ελλάδα είμαστε 4 μήνες σχεδόν και βέβαια ακόμα δεν τακτοποιηθήκαμε,όμως σε 2 μέρες(1 Μαΐου) πετάμε πάλι,πρέπει να πάμε για κάτι χαρτιά και κάτι τυπικά ώστε να μας βοηθήσει το κράτος με το σπίτι....
Δύσκολα πολύ,ποιο εύκολα βρίσκεις 1,2,3 δουλειές παρά σπίτι.....
Εύχομαι από εδώ και πέρα να μπουν τα πράγματα σε μια σειρά και να έρθουν καλύτερες μέρες και για εμάς!!
Είναι και ένα ζευγάρι που τρέχει παντού με τον άντρα μου και τον βοηθάνε στα πάντα τον τελευταίο καιρό αν δεν ήταν αυτοί ακόμα στο μηδέν θα ήμασταν.Οπότε θέλω να πω ένα προσωπικό ευχαριστώ στην Ανθούλα και στον Τεό... Σας ευχαριστώ από την καρδιά μου είστε χρυσοί άνθρωποι και σπάνιοι!!Όλα τα καλά που κάνετε να τα βρείτε μπροστά σας!!!!

Υ.Γ. Η μεγάλη δυσκολία είναι οτι δε ξέρουμε την γλώσσα και δε μπορούσαμε να τρέξουμε για πολλά θέματα.Δεν είχαμε κανέναν να μας βοηθήσει.Ευτυχώς βρέθηκε αυτό το ζευγάρι και το έκαναν από μόνοι τους και με όλη τους την καρδιά..



Για να στείλετε την δικιά σας ιστορία,ερώτηση,απορία ή ότι άλλο θέλετε να δημοσιεύσουμε στείλτε   μου στο                                  

                                            ellinidesmanoules@gmail.com 
                                                      ευχαριστώ!!!!

Ελένη!!

Η κακιά πεθερά και μια μανούλα με πραγματική δύναμη ψυχής!

Η Μ. μας λέει την δική της ιστορία,εκτός από την ξενιτιά είχε και έχει να αντιμετωπίσει την ''κακιά'' πεθερά... Μια ιστορία για γερά νεύρα και δυνατά στομάχια....
Είναι μια μικρομανούλα με πολύ δύναμη μέσα της!!!

 Όχι δεν είμαι δειλή...τον άντρα μου αγάπησα πιο πάνω από όλους...ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό.....Πόσες φορές από τότε που ήρθαμε στη Γερμανία είπα θα φύγω..????πολλές..ούτε εγώ θυμάμαι πόσες...ούτε εγώ θυμάμαι πόσες φορές ξέχασα ότι ήμουν έγκυος από τα νεύρα μου...από την απελπισία μου....Όμως όχι ...μ'αγαπούσε και τον αγαπούσα πολύ πιο πολύ απ'όσο ήθελε η ίδια του η μάνα να τον αγαπάω και είμαι εδώ για να αποδείξω και να συμβουλέψω.....Ρε κορίτσιαααα όχι με πεθερές....όσο δύσκολα και να είναι...Το μετάνιωσα που έμεινα μαζί της...Το μετάνιωσα που μένω...Αλλά θα φύγω...Κοντά είναι ο καιρός!!!!!!

 Ήταν Αύγουστος όταν παντρεύτηκα με τον άντρα μου και όπως όλοι από οικονομικής άποψης και μην έχοντας από κάπου να πιαστούμε αποφασίσαμε να έρθουμε να κατοικήσουμε μαζί με την πεθερά μου και τον επί 10ετίας σύντροφό της και τον κουνιάδο μου σε ένα χωριό λίγο πιο έξω από την πόλη.....Τα λόγια και οι υποσχέσεις της όταν ήρθα βαρύγδουπες και με όλο τον συναισθηματισμό "Ένα χρόνο θα μείνουμε μαζί μέχρι να βρούμε να σας πάρω ένα σπιτάκι πουλάκια μου"...Ακόμα βρίσκει...Που εγώ ποτέ δεν της το ζήτησα.....Να μην τα πολυλογώ με το που ήρθα έμεινα έγκυος και τότε άρχισε να μου δείχνει τον πραγματικό εαυτό της...ή τουλάχιστον το κατάλαβα εκ των υστέρων.Θα ήμουν κάπου 8 εβδομάδων έγκυος όταν ζήτησα από τον άντρα μου,αφού εγώ δεν ήξερα καθόλου γλώσσα, να πάμε στον γυναικολόγο.Ρωτάει λοιπον ο άντρας μου τη μάνα του σε ποιόν γυναικολόγο πάει για να κλείσουμε ένα ραντεβού. Δεν είχε γυναικολόγο...41 χρονων γυναίκα ,χρόνια στη Γερμανία δεν πήγε ποτέ της σε γιατρό....Τελοσπάντων της λέει αν μπορεί να ρωτήσει μια γνωστή της,πράγμα το οποίο έκανε...Μας είπε το τηλ. και κλείσαμε ραντεβού. Μια μέρα πριν  το ραντεβού, άφησε τον άντρα μου στο μαγαζί που έχει και ήρθε σπίτι...Εγώ χαλια...ζαλάδες,ανακατωσούρες,ξάπλα κ αρχισε να μου λέει ότι ακόμα δε φύτρωσε μέσα μου κ εγώ θέλω να πάω σε γιατρό και ότι αυτή στον 2ο γιο της πήγε κατευθείαν στο νοσοκομείο για να γεννήσει κ ότι εγώ έτσι που είμαι ξάπλα μόνο κακό κάνω στον εαυτό μου και ότι θα έπρεπε να σηκωθώ να κάνω κ καμιά δουλειά....Εγώ κουβέντα!!!!Ούτε στον συζηγό μου ούτε σε αυτήν....Και πολλά άλλα του στυλ εσένα σαγαπάει αλλά τη μαμά πάντα θα την ακούει και θα την αγαπάει περισσότερο από τον καθένα...ενώ αμέτρητες φορές της είχα εξηγήσει ότι άλλο η αγάπη για τη μάνα και άλλο για τη γυναίκα εκείνη επέμενε σχεδόν καθημερινά να μου υπενθυμίζει ότι για εκείνη μπορεί μέχρι κ να σκοτωθεί ενώ για εμένα όχι....ΦΥΣΙΚΑ μπροστά στον άντρα μου είχε τελείως άλλη συμπεριφορα.....Κουβέντα άσχημη μπροστά του σχεδόν καμία...

  Μετά άρχισε τα χαζά του στυλ ότι το παιδί έτσι όπως κλοτσάει είναι αγόρι και ότι θα πάει να τα πάρει όοοοολα μπλε πράγμα που έκανε και φυσικά ο σύζηγος την επέπληξε και διάλεξε και αυτός κάποια πράματα σε χρώμα ζαχαρί και άσπρο...λεπτομέρειες θα μου πείτε!συμφωνώ!!!Όμως μετά από αυτά που είχα ακούσει μου ανέβαινε η τρίχα κάγκελο σε όλα τα θέματα...Επειδή κυρίως ανακατευόταν παντού!!!Από το τί ρούχα θα φορέσω έξω για να κυκλοφορεί ο γιος της μαζί μου και να μην ντρέπεται μέχρι και το ότι πρεπει να βάλω κοσμήματα και παπούτσια που πρώτα σε εκείνη άρεζαν....Δε θα μακρυγορήσω!!!!!Απλά σκεφτείτε κάθε πράγμα να το σχολιάζει και να ανακατεύεται...Δε θα μιλήσω για τις δουλειές!!!Πάντα ήταν ανευχαρίστητη!!ΠΑΝΤΑ!!Ειδικά όταν έκανα το μωρό και μετά(να σημειώσω εδώ ότι μετά τον 4ο μήνα που σταμάτησαν οι ανακατωσούρες πήγα και τη βοηθούσα και εγώ η ηλίθια στο μαγαζί της μέχρι τον 9ο μήνα μέχρι την τελευταία μέρα πράγμα που δεν εκτίμησε ποτέ της και ας το έχει πει 2-3 φορές),θεωρούσε ότι εγώ το μωρό το έβρισκα δικαιολογία για να μην κάνω τίποτα...Έτσι έλεγε!!!

  Να μη σας τα πολυλογώ μετά από 3 μήνες καταλαβαίνω ότι είμαι πάλι έγκυος στο μωρό που κυοφορώ εώς και τώρα !Ξανά τα ίδια! Εδώ να προσθέσω ότι στην παρέα του σπιτιού προστέθηκε φυσικά η κόρη  μου και η συνυφάδα μου και κάθε φορά που κάναμε λόγο να φύγει κ να νοικιάσει κάποιος από εμάς γινόταν Τούρκος!!!Έλεγε ότι εμείς μια σταλιά σκατόμωρα δε θα καταφέρουμε τίποτα και θα μας μπει το @γγούρι στον κώλο...Καταλαβαίνετε τη γλώσσα που μιλούσε...και ότι δεν την ενδιαφέρει πως θα τα βγάλουμε πέρα και στο τέτοιο της αν περνάμε δύσκολα αφού θα έχουμε διαλέξει να μείνουμε μόνοι μας....και ότι υπεύθυνες είναι οι νύφες της που της παίρνουν τα παιδιά ενώ αυτή τοοοοόσα χρόνια δεν τα χάρηκε και άλλα τέτοια.....

   Μια μέρα και ενώ εγώ έχω ξεχάσει τις περισσότερες από τις κακίες που έλεγε και ξανάλεγε κατά καιρούς και το ότι ξεσήκωνε τον άντρα μου να πηγαίνει από εδώ και από εκεί, έγινε ένα περιστατικό το οποίο δε θέλω να αναφέρω και γυρνάει και λέει μπροστά στον άντρα μου "εεεεμ βέβαια...εσείς????εσείς πολλά έχετε να σκεφτείτε!!!!!!Νέα παιδιά δε θυμάστε τίποτα λες και έχετε προβλήματα!!!"    Συγνώμη κυρά μου....αν μη τι άλλο έχω ένα μωρό 7 μηνών,'ενα άλλο στην κοιλιά, δεν έχω πάει ακόμα για γλώσσα,σκέφτομαι ότι πρέπει να νοικιάσω επιτέλους ένα σπίτι,έχω έναν άντρα που ανακάλυψα ότι ναι μεν δε συνφωνεί με τα λεγόμενα της μάνας του αλλά ποτέ δεν ανοίγει το στόμα του να τη βάλει στη θέση της και έχω και εσένα να μου λες ότι δεν έχω τίποτα να σκεφτω?????Να μη σας τα πολυλογώ της τα είπα όοοολα αυτά μπροστά στον άντρα μου,αυτή φυσικά πήγε να μου τα αλλάξει και να μου πει ότι δεν είπε αυτή τέτοιο πράγμα μόνο που αυτήν την φορά ήταν και ο συζηγός μου μπροστά!!!!!! Και τότε πήρα την απόφαση....ΤΥΠΙΚΟΤΗΤΑ!!!!!Από τα πιο απλά(σίδερο μόνο τα δικά μας ρούχα,πλυντήριο μόνο τα δικά μας ρούχα) μέχρι τα πιο σύνθετα(κλειστή η πόρτα του δωματίου και τα βασικά μόνο καλημέρα, τι κάνεις και αυτά)...Λέει πού και πού τα δικά της τα χαζά αλλά δεν αφήνω να μπει ξανά στην προσωπική μου ζωή,να μου χαλάσει τον χαρακτήρα μου, να ανακατέψει έτσι άσχημα την οικογένεια μου.....Μου είχε πει η πεθερά μου τα του σπιτιού να μην τα βγάζεις έξω...γιατί????για να μην μάθει κανείς αυτά που μου έχει πει?????όλος ο κόσμος να τα μάθει.....

  Πολλές θα πείτε "μα καλά ο άντρας μου πού είναι σε όοοοολο αυτό"?   Η απάντησή μου ξεκάθαρη" πουθενά"!!!!Όμως τον αγαπάω και ελάτε τώρα μη μου πείτε ότι από όοοολες σας οι άντρες μιλάνε στις μαμάδες!!!!!

   Εγώ λοιπόν όταν ήρθα εδώ δεν είχα να σκεφτώ τη δουλειά του άντρα μου,τα οικονομικά μας, τα παιδιά που άφηνα πίσω αλλά είχα να αντιμετωπίσω μια κακιά πεθερά και λίγα λέω...έναν κακό άνθρωπο που σχεδόν ποτέ δεν ήθελε να μένω μόνη με τον άντρα μου και ήταν πάντα από πίσω μας αυτοκόλητη,καθώς και την απάθεια του ίδιου μου του συζήγου που ποτέ ως τώρα δεν ήξερα ότι έχει μια πλευρά τόοοσο αδύναμη!

   Με ρωτάτε αν είμαι απογοητευμένη??Όχι σε καμία περίπτωση...Τον αγαπάω όπως σας απάντησα και πιο πριν απλά θα ήθελα να έχει περισσότερο θάρρος...περισσότερη πυγμή σε αυτό το θέμα...

    Σας ευχαριστώ και συγνώμη αν σας κούρασα...Είναι και άλλα πολλά αλλά δεν τελειώνουμε...............