Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Ένα δύσκολο ξεκίνημα με αίσιο τέλος!! ''όπου ζεις εκεί Πατρίς''



Η μανούλα αυτή μας διηγείται την δική της ιστορία.. 
Ένα 3χρονο άλλο ένα μωρό στην κοιλιά και η απελπισία δεν άργησε να έρθει..Ήταν και μαμά και μπαμπάς μαζί όλο αυτό το διάστημα  και φυσικά τα κατάφερε με πολύ υπομονή!!!!Τώρα είναι όλοι μαζί και ευτυχισμένοι!!!! 
Θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία της και αυτό είναι σεβαστό........






Ο άντρας μου 4 χρόνια άνεργος στην Ελλάδα. Προσπαθούσε να βοηθήσει στα έξοδα του σπιτιού εργαζόμενος σε διάφορες προσωρινές δουλειές. Η μόνη με σταθερό εισόδημα εγώ. Ο γυναικείος μισθός όμως δεν αρκούσε ούτε για τα απαραίτητα. Με ένα παιδάκι μικρό και άλλο ένα στην κοιλιά, ενοίκιο και λοιπά έξοδα…. 
Πήραμε την απόφαση να πάει ο άντρας μου στην Γερμανία να δει σε πρώτη φάση πως είναι τα πράγματα. Στις 10 Οκτωβρίου 2011 έφυγε, στα πρώτα του ξαδέρφια. Να είναι καλά τα παιδιά μας βοήθησαν αμέριστα και πάρα πολύ χωρίς να βαρυγκωμήσουν ποτέ. Επιστροφή άγνωστη….
Πρώτη του φορά στην Γερμανία με λίγες βασικές γνώσεις γερμανικών και μην έχοντας βγει ΠΟΤΕ εκτός Ελλάδος. Ξεκίνησε να εργάζεται σε κάποιο χυτήριο…εργασία βαριά για όσους γνωρίζουν.
Εγώ στην Ελλάδα προσπαθώντας να τα βγάλω πέρα μόνη με τον μισθό μου και μόνο έτσι ώστε να μπορέσει εκείνος να μαζέψει κάποια χρήματα για να πιάσει σπίτι και να μας πάρει μαζί του! Έγκυος όπως προείπα .
Ο καιρός περνούσε και σπίτια δεν μας έδιναν διότι είχαμε ένα μικρό παιδί και άλλο ένα ερχόταν. Επίσης ήταν λίγος ο καιρός που ο άντρας μου εργαζόταν στην Γερμανία και έτσι δεν είχε να τους δείξει κάποια προϋπηρεσία για να τσεκάρουν οι ιδιοκτήτες των σπιτιών του μισθούς του. Πέρασαν οι μήνες και ήρθε η ώρα να γεννήσω. Σημειωτέον είχα μπει ήδη μια φορά στο νοσοκομείο με πόνους γέννας από την κούραση, το άγχος και την αγωνία.
Μέχρι τελευταία στιγμή δεν ήξερα εάν ο άντρας μου θα ήταν στην γέννηση του δευτέρου παιδιού μας διότι δεν ξέραμε εάν του έδιναν άδεια ώστε να έρθει.
¨Τελικά πήγαν όλα καλά με την γέννα αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πλέον ο γιος μου. Δεν μπορούσε να δεχτεί την έλλειψη του πατέρα του που λατρεύει  και οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή χωρίς να μπορώ να του εξηγήσω και να καταλάβει το τρίχρονο μυαλουδάκι του που ακριβώς ήταν αυτή η ‘’δουλειά’’ του μπαμπά του και δεν επέστρεφε σπίτι. Ο μικρός άρχισε πλέον να μελαγχολεί και εγώ να πιέζομαι ακόμη περισσότερο έχοντας και το μωρό ασαράντιστο. Στο μεταξύ είχα αφήσει και το σπίτι μας γιατί δεν μπορούσα να πληρώσω το ενοίκιο. Μετακόμισα στον αδερφό μου για να έχω παρέα αλλά και για να μπορώ να αντεπεξέλθω στα έξοδα μου. Έβλεπα την ζωή μου ξαφνικά να χωρίζεται σε πολλά κομμάτια και εγώ να πρέπει να καλύψω όλους τους ρόλους! Αυτόν της μάνας…αυτόν του πατέρα….
Το πολυπόθητο σπίτι στην Γερμανία δεν ερχόταν και είχαν περάσει ήδη εφτά μήνες χωρίς τον μπαμπά μας! Ώσπου αποφάσισα να πάρω την κατάσταση για άλλη μία φορά στα χέρια μου! Μεγαλωμένη στην Γερμανία και γνωρίζοντας καλά την γλώσσα άρχισα να ψάχνω σπίτια σε γερμανικά sites και από την Ελλάδα να κλείνω ραντεβού στον άντρα μου ώστε να πηγαίνει να τα βλέπει. Δεν πέρασε και πάρα πολύς καιρός και βρέθηκε ένα σπίτι το οποίο βέβαια ήταν στον τέταρτο όροφο χωρίς ανσασέρ σε παλιά οικοδομή αλλά για μένα ήταν το παλάτι μου!!!!! Το σπιτικό μου!!!!
Και έτσι στις 12 Μαΐου 2012 μετά από την βάφτιση της κορούλας μου ήμασταν πλέον μακριά από προβλήματα, άγχος και στεναχώρια στο νέο μας σπίτι.
Η προσαρμογή του γιου μου ήταν πολύ δύσκολη. Δεν γνώριζε την γλώσσα…δεν μπορούσε να παίξει με παιδάκια… δεν πήγαινε στον παιδικό όπως είχε συνηθίσει στην Ελλάδα…. Δεν ήθελε να κάτσει στην Γερμανία και ζητούσε συνέχεια το χωριό του! Για περίπου ένα μήνα τσίριζε μέσα στον ύπνο του και έκλαιγε συνέχεια.

Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να μπούμε στους ρυθμούς μας αλλά το τελευταίο άγχος, την στεναχώρια και όλη αυτή την κατήφεια που επικρατεί στην Ελλάδα μας δεν θέλω να την ξαναζήσω.
ΝΑΙ μου λείπουν οι γονείς μου ….τα αδέρφια μου... οι φίλοι μου… η ζέστη…ο ήλιος…η θάλασσα… η Ελλάδα ΜΟΥ….όμως η ζωή μου είναι πλέον εδώ στην Γερμανία για να μπορέσω να έχω κάτι να προσφέρω στα παιδιά μου.
Να μπορώ να τα κοιτάξω στα μάτια και να τους πω ότι εγώ έκανα ότι ήταν ανθρώπινο δυνατόν για να μην τους λείψει τίποτα. Και φυσικά…όπου ζεις εκεί Πατρίς

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...